Pomiń polecenia Wstążki
Przeskocz do głównej zawartości
Ta witryna używa plików cookie. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie plików cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Możesz je w każdej chwili zmienić. Szczegóły znajdziesz w polityce plików cookie.

Historia ZEW Kraków

Realizacja programu została rozłożona na dziesięć lat (1928-1938). Odbiorcami energii elektrycznej miały być: Zagłębie Węglowe oraz okręgi przemysłowe łódzki i warszawski.
W programie kilkakrotnie wprowadzano zmiany. Najbardziej kompleksowy projekt został opracowany w latach 1928-1929 na zlecenie Polskiego Komitetu Energetycznego - doradczego organu ówczesnego rządu. Wykonawcami projektu była grupa pięciu polskich inżynierów pod kierunkiem prof. Gabriela Sokolnickiego. W roku 1930 Ministerstwo Robót Publicznych przyjęło ten projekt do realizacji.
Podstawową ideą projektu było racjonalne wykorzystanie do celów energetycznych wszystkich źródeł energii, a więc nie tylko węgla kamiennego ale i brunatnego, a także gazu ziemnego, ropy naftowej oraz sił wodnych Podkarpacia i Pomorza połączonych siecią państwową o napięciu 60, 100 i 200 kV. W projekcie podzielono Polskę na 33 okręgi elektryfikacyjne i przyjęto termin realizacji - 30 lat. Program ten, ze względu na brak funduszy, realizowany był fragmentarycznie, a dla zapory i elektrowni w Rożnowie ograniczono się do badań geologicznych i prac koncepcyjnych.
Katastrofalna powódź w dolinie Dunajca w lipcu 1934 roku, która spowodowała śmierć wielu ludzi, oraz straty materialne szacowane na przeszło 100 mln przedwojennch złotych, zwróciła ponownie uwagę na koniecznośc budowy zbiorników w Rożnowie i Czchowie. Przyspieszono przyznania kredytów na ten cel i rozpoczęto roboty. Okres projektowania i realizacji budowy stopni wodnych w Rożnowie i Czchowie charakteryzowało wykorzystanie dostępnych w owym czasie nowych rozwiązań technicznych stosowanych przy podobnych budowach w uprzemysłowionych krajach Europy.
 
 
 

                 

 

Zobacz elektrownie

​ ​​​