Pomiń polecenia Wstążki
Przeskocz do głównej zawartości
Ta witryna używa plików cookie. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie plików cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Możesz je w każdej chwili zmienić. Szczegóły znajdziesz w polityce plików cookie.

Historia EW Wrocław

Kolejna wzmianka o inwestycjach w obrębie Śródmiejskiego Węzła Wodnego pojawia się dopiero w Planie Bartłomieja Weinera z 1562 roku, ilustrującym stan zagospodarowania tego fragmentu Wrocławia. Wówczas w tym miejscu pracowały m.in.: młyny (nazwane później "Na Kępie", "Średni" i "Dolny") folusz, słodownia, szlifiernia, wyciąg z kołowrotem do wyłądunku drewna, młyn papierniczy, kuźnia miedzi oraz drutownia.
 
W drugiej połowie XVI wieku znajdowało się tutaj w sumie 25 kół wodnych, które zasilały w energię 10 zakładów przemysłowych. Na początku XX wieku liczba kół wodnych wzrosła do 28, przybyły również dwa zakłady przemysłowe. W 1905 roku stwierdzono, że koszty eksploatacji młynów są zbyt wysokie i zaczęto rozważać zasadność budowy elektrowni wodnej. W 1906 roku przeprowadzono badania gruntów i wielkości przepływów, a pięć lat później, w 1911 roku powstał pierwszy projekt elektrowni wodnej na Odrze Południowej. Ówczesna elektrownia miała znajdowac się ok. 70 m. poniżej dzisiejszej Elektrowni Południowej, przy zachodniej czesci dawnej rzeźni miejskiej. Planowano, że w prostokatnej bryle elektrowni zainstalowane zostaną cztery hydrozespoły oraz upust płuczący, rozdzielnie umieszczono za maszynownią (patrząc od strony wody dolnej). Od północy koryto rzeki miał przegradzać jaz o długości 28 m.
 
Do realizacji przyjęto jednak inny projekt, autorstwa Maxa Berga, który zakąłdał budowę dwóch powiązanych ze sobą elektrowni; ich konstrukcję zaprojektowali dr. inż. Gunter Trauer i Alfred von Scholtz, energetykę: ówczesny dyrektor zakładu energetycznego, dyplomowany inżynier Sticher. Rozpoczęcie budowy odkładano w czasie, głównie ze względu na trudności związane z koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę od władz pruskich. W 1916 roku miasto wykupiło pd prywatnych wlaścicieli młyn "Nowy" oraz ruiny pozostałe po pożarze młynu "Na Kępie". W ten sposób stało się włascicielem całego dolnego stopnia piętrzącego wraz ze wszystkimi znajdującymi się tam wówczas, cześciowo spalonymi, urządzeniami, młynami i warsztatami.
 
W 1921 roku, mimo złej sytuacji gospodarczej, władze miejskie zatwierdziły ostatecznie projekt do realizacji.
 
 
 

                 

Zobacz elektrownie

 

​ ​​